Een aantal maanden geleden schreef ik een laatste van vele Blogjes*, over de ALMO en plaatste dat op de 'site', heet dat zo, ja toch? Ik begreep toen dat ik nu wel uitverteld was over dat fraaie schip, dat, toen al bemanningen lang, haar (schepen zijn vrouwelijk, dat legde ik al vaak uit in vorige verhaaltjes), met fraaie herinneringen en met veel liefde werd herdacht.
Het laatste Blog, goh, op een gegeven moment ben je uit verteld, nu ja, over de ALMO raak je nooit uitverteld, natuurlijk. Niet over de bemanning(en) niet over de reizen, niet over de stunten, nu ja, wat dan ook, maar de benzine was toen even op.
Ik vroeg, in een FB reactie op een eerder bericht, eens een keer wat dat schip, die ALMO, nu toch zo uniek maakte en ik kreeg er geen echte vinger achter. Niemand wist het precies, iedereen dacht er het zijne/hare van. (Mag ik nog "zijne/hare" zeggen, nu de minister heeft bepaald dat al het speelgoed genderneutraal is of dat zou moeten zijn? Mijn kleinzoon van nu net 12 is jarig en wilde een Nike voetbal, maar mag dat wel? Ik bedoel: 'bal' is toch vrij mannelijk niet? Nee, BS, natuurlijk, wij doen der niet aan mee en onze kleindochter krijgt gewoon een Barbie! Ik word helemaal gek van die policor mensen! By the way, wat moet het binnenkort worden? Zr. Ms. schepen of 'GN, Gender Neutrale schepen? Maak me gek.)
Enfin, de ALMO was een uniek schip, punt uit. Toen een aantal oud bemanningsleden dan ook voorstelde om een reünie te gaan houden werd er dan ook meteen helemaal enthousiast gereageerd en werd de site van die mensen gebombardeerd met hevige reacties: 'Ik kom, ik ook, ik toch wel' en het was geen eens een pronoflim!
Nu ja, der was een hoop gedoe, ja, de ALMO bemanning is nu eenmaal de ALMO bemanning, maar gisteren, de 27ste van de negende van het jaar 2019 waren we aanwezig in de voormalige MKAD.
De organisatie was Pico Bello. Man, man, man, wat was de zaak stevig geregeld! Heerlijk. Dus ja, dikke dank aan dat comité. Nee, ik noem geen namen, maar MEN weet wie ik bedoel. Nogmaals: dikke pet af mannen!
Bij binnenkomst zag je vaak al wat mensen die je van toen kende, dat organisatie comité, zeg maar, maar eenmaal in de zaal zag je dat groepen zich verzameld hadden in de 'jaren' dat ze op het fraaie en fijne schip hadden gevaren. Zo zag ik, na jaren en jaren, weer eens de oude gabbers van ooit. Goh, wat gaat er dan door je heen. 'Och ja, jij bent die en die en ja, jij was dat en wat doe je nu en wat zie je er goed uit en hoe gaat het en ..'
Binnen tien minuten had ik pijn in mijn pens van het lachen om al die zotte dingen en die krankzinnige avonturen en die maffe verhalen over en van toen en ja, die waren allemaal waar. Nu ja, heel vaak waar. Wat aangedikt, wat opgepoetst, wat fraaier gemaakt, maar de waarheid was er nog steeds.
Koffie eerst, spa voor mij en mijn maatje Paul, we moesten beide nog rijden, heel veel bier voor anderen, soms een rood wijntje, maar nee, de stemming was een ALMO stemming. Ontspannen en goed. Ik voelde me meteen weer thuis, van ooit, toen, nu zesendertig jaar later. Ik zag hem, ik zag hem, babbelde met hem, kwam achter hun leven na de ALMO en was soms verrast, soms verheugd hoe mensen zich door het leven hebben geslagen. Ik zag een ouwe scheepsmaat terug, die toen al in het begin stadium van een reumatische rug aandoening zat, maar zich er heel goed doorheen sloeg. Ik zag een scheepsmaat terug die qua uiterlijk geen ene moer was veranderd en die nog steeds supporter van Vitesse was, ik zag een scheepsmaat terug die, na zijn diensttijd, in Spanje een heel goed lopend taxi bedrijf was begonnen. ik zag een scheepsmaat terug die, ooit eens bakker was geweest, maar nu in de innovatie van voedingsmiddelen zat, ik zag een scheepsmaat terug die wijkagent was geworden, ik zag een scheepsmaat terug, ik noem geen namen, maar het was een beruchte KWMR, die een eigen bedrijf was opgestart en ik zag, veel te weinig, mijn Zeun T. terug, hij ontliep me wat, maar die wel iets hoog was en deed bij de dienst repatriëring van ongewenste minderjarige illegale buitenlanders.
Kortom: alle ALMO mensen (moet m/v nog?) hebben zich ontwikkeld, ik geloof niet dat er veel zijn die onder de maat presteren of hebben gepresteerd. De mensen die ik sprak hebben een 'goed' leven en een eventueel verdere carrière na hun tijd bij de KM of op de ALMO.
Er was een 'blauwe hap', mag dat nog? Een hap die niet slecht was, maar ook niet een KM hap was, maar tja, het was 'best te beffen' zoals we toen zegden.
Nogmaals: "compelementen" aan de organisatoren en initiatief nemers voor deze gebeurtenis. Ik en velen met mij, hebben een meer dan aangename dag gehad.
Voor herhaling vatbaar, dus.
Helaas was er weinig belangstelling van de toenmalige Bak 1 of van de OOFF kant van toen.
* Rob van Koningsbrugge, ook van de aanloopbemanning, heeft die Blogs keurig verwerkt in een e-book.
Dat kun je helemaal gratis en voor niets, en het kost ook nog eens geen cent, downloaden op:
philipsvanalmonde@outlook.com. Veel leesplezier en met dank aan Rob!
