HMS AJAX (Faslane 2)

Tijdens onze Faslane periode hadden we een zogenaamd ‘oppo’ schip. Dat is RN speak voor een ‘opposite number’, of wel een collega die aan boord van een anders schip hetzelfde werk doet, vrij, heel vrij, vertaald, natuurlijk. Maar natuurlijk ook een 'buddy' schip, zoals in dit geval. Zij moest ook, samen met ons schip, de RN Onderzeeërs helpen afoefenen. HMS Ajax (F114) was een fregat van de zogenaamde Leander klas, denk aan onze Van Speijk klasse van de jaren zeventig en tachtig. Ze was toen ook al geen piepkuiken meer, ze was in 1964 in dienst gesteld en had er al een redelijk lang en vrij gelukkig leven op zitten. Ik schreef al even eerder over haar.

We voeren dan op maandag morgen naar zee, oefenden een week en waren vrijdag middag, on time for tea, terug in Faslane. In de weekends lagen we vaak zij aan zij afgemeerd en de bemanning, in elk geval wij, Korpen en hun ‘Leading Hands’ en ‘PO’s’ gingen goed met elkaar om, hoewel er altijd rivaliteit zal zijn tussen beide marines. Maar vaak dronken we bij hun bier en aten ze bij ons, in ieder geval vaak op zondag want: rijsttafel. Ik moet zeggen dat de Butsen ook wel kunnen koken, maar hun menu is een beetje machtig, veel ‘fish and chips’ en zo, maar ze aten wel geweldig lekkere curries, zeg maar hun rijsttafels.

Goed, nu heeft de naam AJAX natuurlijk een geweldige aantrekkingskracht op vrijwel de hele Nederlandse natie en ja, dat naambord van dat schip, dat was ook wel heel fraai. Ook hun scheepsbel zou wel staan in het caf, dacht men. Ik ga heel eerlijk zijn, ik weet niet zeker of dit plan gerijpt is in het caf, in de Leeuwenkuil, of in het hoofd van onze toenmalige First, hoewel ik het hem best zou kunnen aanrekenen. Dat was een man apart, ik beschreef hem al even kort.

Maar goed, een plan werd gesmeed, een plan rijpte, werd overdacht, werd ‘gefinetuned’, werd nog eens besproken en ja, dan, op die en die avond en op dat en dat moment, na wat hartversterkingen, moest het er maar van komen. Op een zaterdag avond, na een gezellige bijeenkomst in een van de verblijven, werd het, heel sluw, ten uitvoer gebracht. Om het naambord te ‘leasen’ aan de kant van de Engelse OOFv/dW, zou gelijk staan aan suïcide natuurlijk, die gewapende man en zijn leerling zouden meteen aanslaan, dus dat ging hem niet worden. Maar gelukkig hebben oorlogsschepen aan beide zijden van de schoorsteen zo een bord, dus dat probleem was niet zo groot. Maar ja, der liepen natuurlijk diverse figuren rond en deden ook rondes aan boord, dus moet de timing perfect zijn. Uiteindelijk lukte het naambord wel. Nu de scheepsbel nog. Daar stond de eerdergenoemde functionaris met zijn helper natuurlijk wel vlakbij. (Net als bij ons goede schip, hangt zo een bel, binnenliggend, bij de valplank.) Er moest dus een afleidingsmanoeuvre worden verzonnen. In dit geval lag de AJAX als binnenste schip, tegen de kade aan. Wij, de buren, liepen dan via een tussen beide schepen liggende korte valreep naar het buurschip, staken dan hun halfdek over en gingen via hun plank van boord. De afleidingsmanoeuvre bestond eruit dat een paar van onze mannen een enorme vechtpartij op de kade zouden simuleren, waarna een ander ploegje de bel zou jatten. Aldus geschiedde, niet.

De Butsen zijn natuurlijk ook Janmaten en kenden het klappen van de zweep. Ze hadden waarschijnlijk die geintjes zelf ook bij de hand gehad, dus ze keken geamuseerd vanaf hun plank toe hoe de mannen zich een beetje voor joker lieten zetten en lachten wat meewarig toen het spelletje ophield. Goed, slechts de helft van de missie was geslaagd, maar toch had een van onze verblijven, het naambord.

Dat bleef natuurlijk niet onopgemerkt. Dat kon ook niet onopgemerkt blijven.

’s Maandags bij vertrek naar zee, kwam er een schijtseintje, op de lamp. De CDT van de Ajax, dat was toen Captain Jeremy Michael Porter RN, die schepen hadden een heuse KTZ als ouwe, was, zoals men zegt: ‘not amused’ en hij overlegde met ome Kees. Ome Kees kende zijn mannen en liet op de Dagelijkse Orders weten dat hij ook not amused was en dat hij verder geen acties zou ondernemen mits het naambord gevonden en terug gegeven zou worden.

Ja, als ome Kees not amused was, zou dat gevolgen kunnen hebben voor de hele bemanning, dus die maandag werd BOZ-rol op post gepraaid en werd een naambord en een fles jonge klare naar de AJAX overgegeven.

We bleven trouwens nog lang goed hoor, met die mannen. Hoewel ze een voetbalwedstrijd van ons elftal verloren met 10 – 0, op een veld dat enigszins schuin afliep, hoewel enigszins? Het doel aan de ene kant lag geloof ik een halve meter hoger dan het andere doel.